Shloka 3
यस्य रश्मिसहस्रेषु शाखास्विव विहंगमा: । वसन्त्यश्रित्य मुनय: संसिद्धा देवतै: सह
yasya raśmi-sahasreṣu śākhāsv iva vihaṅgamāḥ | vasanti āśritya munayaḥ saṃsiddhā devataiḥ saha ||
သစ်ပင်၏ ကိုင်းခက်များပေါ်တွင် ငှက်များစွာ ခိုနားနေသကဲ့သို့၊ နေမင်း၏ ရောင်ခြည်တစ်ထောင်တို့ကို အားကိုးရာယူ၍ ပြည့်စုံပြီးသော မုနိများနှင့် စိဒ္ဓတို့သည် နတ်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်ကြ၏။
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse teaches interdependence within cosmic dharma: higher beings—gods and perfected sages—are portrayed as relying upon the Sun’s sustaining radiance, just as birds rely on a tree’s branches. It emphasizes a single luminous support that upholds many lives.
A Nāga speaks, using a vivid simile: birds resting on tree-branches are compared to sages and perfected beings dwelling by taking refuge in the Sun’s thousand rays, highlighting the Sun’s role as a cosmic abode and support.