Shloka 21
Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
गन्धर्वैरप्सरोभिश्व सततं संनिषेवितम् । उत्सृज्येमं गिरिवरमेकाकी प्राप्तवानसि
gandharvair apsarobhiś ca satataṁ saṁniṣevitam | utsṛjya imaṁ girivaram ekākī prāptavān asi, kim kāraṇam |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ဤထူးမြတ်သော တောင်တန်းကို ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများက အမြဲတမ်း ဝန်းရံဆောင်ရွက်နေကြသည်။ သို့သော် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်ကို—နတ်များ၊ အသူရများနှင့် အလွန်တောက်ပသော ရှင်ရသေ့များက သင်၏ အမှုတော်ကို အစဉ်အမြဲ အဆင်သင့် ရပ်တည်နေရာ—စွန့်ခွာ၍ ဤသို့ တစ်ဦးတည်း အဘယ်ကြောင့် လာရောက်သနည်း»။
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry: when someone leaves a blissful, well-served, need-free state for solitude and hardship, the motive must be examined. It highlights that ethical-spiritual choices are judged by intention and purpose, not merely by external comfort or status.
Bhīṣma addresses a solitary arrival on a great mountain, expressing surprise that the person has left a superior abode attended by celestial beings. He asks the reason for this renunciant movement from a privileged, desire-free environment to lonely mountain life.