Shloka 20
Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
कि नु तत्सदन श्रेष्ठ क्षुत्पिपासाविवर्जितम् । सुरासुरैरध्युषितं ऋषिभिश्नामितप्रभै:
ki nu tat sadana śreṣṭha kṣutpipāsāvivarjitam | surāsurair adhyuṣitaṁ ṛṣibhir nāmitaprabhaiḥ |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «အကောင်းဆုံးသော လူသားအို၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကင်းသော ထူးမြတ်သည့် နေရာတော်ကို—နတ်များ၊ အသူရများနှင့် အလွန်တောက်ပသော ရှင်ရသေ့များက အမြဲတမ်း နေထိုင်ရာ—စွန့်ခွာ၍ ဤမြတ်သော တောင်တန်းသို့ တစ်ဦးတည်း အဘယ်ကြောင့် လာရောက်သနည်း»။
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry into renunciation: leaving a comfortable, desire-free celestial-like abode for solitude suggests a deliberate spiritual purpose. Bhīṣma’s question highlights that true dharma is not merely comfort or privilege, but the reasoned pursuit of a higher aim.
Bhīṣma addresses a revered person (śreṣṭha), asking why he has left an exalted residence—free from hunger and thirst and frequented by devas, asuras, and radiant sages—and come alone to a mountain. The question sets up an explanation of motive and spiritual intent.