Shloka 41
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
तस्माद् दानेन तपसा कर्मणा च फल॑ शुभम् | वर्धयेदशुभं कृत्वा यथा स्यादतिरेकवान्
tasmād dānena tapasā karmaṇā ca phalaṁ śubham | vardhayed aśubhaṁ kṛtvā yathā syād atirekavān ||
ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦးက မကောင်းသောအမှုကို မတော်တဆ ပြုမိလျှင်၊ ဒါန (ပေးကမ်းခြင်း)၊ တပ (အာစတေရီ/တပဿ) နှင့် သဒ္ဓမ္မကမ္မ—ကောင်းသောအကျင့်တို့ဖြင့် ကုသိုလ်အကျိုးကို တိုးပွားစေသင့်သည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် မကောင်းမှုကို ဖိနှိပ်ကာ ကောင်းမှုက ပိုလွန်ကဲ၍ ကျန်ရစ်မည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
If one commits a harmful act, one should deliberately cultivate greater merit through charity, austerity, and righteous deeds, so that wholesome results outweigh and subdue the unwholesome—an ethical strategy of self-correction rather than despair.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vyāsa states a practical rule of dharma: when a lapse into aśubha occurs, the remedy is to intensify śubha conduct—dāna, tapas, and good works—so the balance of one’s karmic fruits becomes predominantly auspicious.