Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 45
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
त्वया विनिर्मितो<हं वै वेदचक्षुर्वयोतिग: । ते मे वेदा हताश्चक्षुरन्धो जातो5स्मि जागृहि
tvayā vinirmito'haṃ vai vedacakṣur vayotigaḥ | te me vedā hatāś cakṣur andho jāto'smi jāgṛhi ||
Vaiśaṃpāyana ကဆို၏— «ငါ့ကို သင်ကပင် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်—ငါ၏ ‘မျက်စိ’ သည် ဝေဒများဖြစ်၍၊ အသက်အရွယ်၏ အားနည်းမှုကိုလည်း ကျော်လွန်စေခဲ့၏။ ယခုမူ ငါ့ဝေဒများ ပျက်စီးသွားပြီ; ငါ့မြင်နိုင်စွမ်းလည်း ထိခိုက်လဲကျပြီ။ ငါသည် မျက်ကန်းဖြစ်သွား၏—နိုးထလော့၊ ထလော့၊ ငါ့ကို ပြန်လည်ကယ်တင်၍ ပြန်လည်ပေးလော့»။
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames sacred knowledge as true ‘vision’: when Vedic learning is lost or destroyed, one becomes ethically and spiritually ‘blind’. It also implies responsibility in transmission—one who grants knowledge is urged to reawaken and restore it.
A speaker laments that he was once made ‘Veda-eyed’ and beyond the weakness of age through another’s agency, but now his Vedic knowledge and thus his sight are ruined; he urgently calls upon that person to awaken and remedy the loss.