Shloka 63
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
यो द्विष्याद् विबुधश्रेष्ठ देवं नारायणं हरिम् । जो देवश्रेष्ठ भगवान् नारायण हरिसे द्वेष करता है, उसके पितर सदाके लिये नरकमें डूब जाते हैं
yo dviṣyād vibudhaśreṣṭha devaṃ nārāyaṇaṃ harim |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ နတ်တို့အထက်မြတ်သော နာရာယဏ—ဟရီ—ကို မုန်းတီးသူသည် မိမိမျိုးရိုးကို ပျက်စီးစေ၏။ ထိုသူ၏ ဘိုးဘွားပုရောဟိတ်တို့သည် အစဉ်အမြဲ နရက၌ နစ်မြုပ်ကြသည်ဟု ဆိုကြ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse warns that hostility toward the supreme deity (Nārāyaṇa/Hari) is a grave ethical and spiritual fault, portrayed as bringing severe consequences not only to the individual but also to one’s ancestral line.
In Vaiśampāyana’s discourse within Śānti Parva, a doctrinal warning is given: hatred toward Nārāyaṇa (Hari) is condemned, and its consequence is stated in stark terms involving the fate of one’s ancestors.