Shloka 92
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
एकशड्गः पुरा भूत्वा वराहो नन्दिवर्धन: । इमां चोद्धृतवान् भूमिमेकशूड्रस्ततो हाहम्
ekaśṛṅgaḥ purā bhūtvā varāho nandivardhanaḥ | imāṁ coddhṛtavān bhūmim ekaśūḍras tato hāham ||
«ရှေးကာလ၌ ငါသည် လောက၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသော တစ်ချောင်းတည်းသော ဆင်စွယ်/ချိုရှိ ဝက်တော၏ ရုပ်ကို ခံယူခဲ့၏။ ဤမြေကြီးကို ရေထဲမှ မြှောက်တင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါကို ‘ဧကရှೃင်္ဂ’ (တစ်ချောင်းတည်းသော ချို/စွယ်ရှိသူ) ဟု သိကြ၏»။
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse frames legitimate greatness as protective responsibility: true eminence is shown by upholding the world’s stability and welfare—symbolized by rescuing the Earth from chaos (the waters).
A speaker recalls an ancient deed—taking the form of a one-tusked boar and raising the Earth from the waters—explaining an epithet (Ekaśṛṅga/Ekaśūḍra) and asserting authority through a cosmically beneficial act.