Shloka 77
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
सच्त्वान्नच्युतपूर्वो5हं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् । जन्मनीहा भवेत् सत्त्वं पौर्विकं मे धनंजय
sattvān na cyutapūrvo 'haṃ sattvaṃ vai viddhi matkṛtam | janmanīhā bhavet sattvaṃ paurvikaṃ me dhanañjaya ||
ဓနဉ္ဇယရေ၊ ငါသည် စတ္တဝမှ မည်သည့်အခါမျှ မလွဲချော်ခဲ့။ စတ္တဝသည် ငါ့ထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု သိလော့။ ဤမွေးဖွားခြင်း၌ပင် ငါ့၏ ရှေးဦး စတ္တဝသည် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ စတ္တဝကြောင့် ငါသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ အလိုဆန္ဒမဲ့ ကမ္မကို ဆောင်ရွက်နေသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်ကို ရောက်ရှိပြီးသူတို့၏ «သတ္တဝတ» ဉာဏ်ပညာအားဖြင့် ငါ့၏ အမှန်တကယ်သော သဘောတရားကို သိမြင်နိုင်ကြသဖြင့် လူတို့သည် ငါ့ကို «သတ္တဝတ» ဟု ခေါ်ကြသည်။
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The speaker asserts unwavering establishment in sattva (purity and clarity) and presents sattva as a divine, originating principle. Ethical life—freedom from sin and engagement in desireless action—is grounded in sattva, and true knowledge of the divine nature is accessed through sāttvata wisdom.
In a didactic passage addressed to Dhanañjaya (Arjuna), the speaker explains why he is called “Sāttvata”: he has never deviated from sattva, sattva proceeds from him, and his primordial purity remains present even in the current birth/incarnation, enabling sinless, desireless action and recognition by realized devotees.