Shloka 40
Atithi’s Direction to the Nāga-sage Padma at Naimiṣa (अतिथ्युपदेशः—नैमिषे पद्मनागोपाख्यानप्रस्तावः)
अथ दधीचस्तथैवाविमना: सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं समाधाय शरीरपरित्यागं चकार
atha dadhīcas tathaivāvimanaḥ sukhaduḥkha-samaḥ mahāyogī ātmānaṃ samādhāya śarīra-parityāgaṃ cakāra |
ထို့နောက် ဒဓီစသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင်—စိတ်မလှုပ်ရှား၊ မစိတ်ညစ်—နောက်ဆုံးသော စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်하였다။ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့၌ တူညီသောစိတ်ထားရှိသည့် မဟာယောဂီသည် မိမိအတ္တကို သမာဓိအတွင်း စုစည်းကာ အတွင်းရှိတည်ရှိမှုကို ပရမအတ္တမန်၌ တည်စေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်하였다။ ဤပိုဒ်သည် သတ္တိတည်ကြည်မှု၊ အတွင်းလွတ်လပ်မှုနှင့် သေမင်းအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းဟူသော သီလအယူအဆကို ထင်ဟပ်စေသည်။
तास्त्वाष्ट उवाच क्व गमिष्यथास्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यन्तीति
Educational Q&A
The verse teaches equanimity and yogic composure: one who is steady amid pleasure and pain can gather the self in samādhi and meet death as a conscious act of renunciation rather than fear or despair.
Sage Dadhīca remains undepressed and resolute; as a perfected yogin he enters deep concentration and voluntarily relinquishes his body, presenting an ideal of serene, dharmic departure.