Shloka 119
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
इदं महर्षेर्वचनं विनिश्चितं महात्मन: पुरुषवरस्य कीर्तितम् । समागमं॑ चर्षिदिवौकसामिमं निशम्य भक्ता: सुसुखं लभन्ते
idam maharṣer vacanaṁ viniścitaṁ mahātmanaḥ puruṣavarasya kīrtitam | samāgamaṁ cārṣidivaukasām imaṁ niśamya bhaktāḥ susukhaṁ labhante ||
ဝိုင်သမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– ဤသည်မှာ မဟာရိရှီ၊ မဟာတ္မာ၊ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ပုရုෂ၏ အတည်ပြုထားသော အဆုံးအဖြတ်တရားစကား ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ရိရှီတို့နှင့် ဒေဝတို့ စုဝေးကြသော ဤအကြောင်းအရာကို ကြားနာသော ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူတို့သည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ချမ်းသာကို ရရှိကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That a definitive, well-ascertained dharmic teaching—especially when received through devoted listening—yields inner happiness and spiritual benefit. The verse highlights śravaṇa as an ethical-spiritual practice: hearing true instruction refines understanding and supports right conduct.
Vaiśampāyana concludes or commends a section by affirming that the sage’s settled teaching has been proclaimed, and that the account of an assembly involving ṛṣis and the gods has been related; those who listen with devotion gain excellent happiness.