Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 17
कालनिर्देशः शोकनिवारणं च
Instruction on Kāla and the Removal of Grief
प्रगृह् शस्त्रमायान्तमपि वेदान्तगं रणे | जिघांसन्तं जिघांसीयाजन्न तेन ब्रह्महा भवेत्
pragṛhya śastram āyāntam api vedāntagam raṇe | jighāṃsantaṃ jighāṃsīyāj na tena brahmahā bhavet ||
ဗျာသက ပြောသည်– «ဗေဒနှင့် ဝေဒန္တကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးပင် စစ်မြေပြင်သို့ လက်နက်ကိုင်ကာ သတ်လိုစိတ်ဖြင့် လာလျှင်လည်း၊ မိမိဘက်မှလည်း သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းရမည်။ စစ်ပွဲနှင့် ကိုယ်ကာကွယ်ရေး၏ အခြေအနေ၌ ထိုသို့ပြုခြင်းကြောင့် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (brahmahatyā) ၏ အပြစ် မတင်ရ။»
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse states that the moral prohibition against harming a Brahmin is not applied in the same way when that Brahmin has taken up arms and is actively attempting to kill in battle; resisting him—even to the point of killing—is treated as a duty of self-defense/warfare and does not constitute brahmahatyā.
Vyāsa lays down a rule for battlefield conduct: if an opponent, even a highly learned Brahmin versed in Veda and Vedānta, approaches with a weapon intending to kill, the warrior should counter him lethally if necessary, without being branded a Brahmin-slayer.