Shloka 51
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्म॒भावमनुषिता: । वहाँ जो स्वस्थ मुनिगण थे, वे भी अनन्य भावसे भगवान्के भजनमें ही मन लगाये रहते थे। उन ब्रह्मभावमें स्थित मुनियोंने हमलोगोंकी ओर ध्यान नहीं दिया || ५० ई ।।
nāsmāsu dadhire bhāvaṁ brahmabhāvam anuṣitāḥ |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ဗြဟ္မဘဝ၌ တည်နေသော ထိုတပသီတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ အာရုံမလှည့်ကြ။ တစ်စိတ်တစ်မနာ ဘဂဝန်ကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ကာ အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်မှုနှင့်အတူ ပူဇော်ခြင်းနှင့် သိမြင်ခြင်း၌သာ မျက်နှာမူနေကြ၍ ပြင်ပပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို မထင်ရှားစေကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ သာသနာရေးအာရုံစူးစိုက်မှုသည် လောကီကွဲပြားမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်တို့ကို အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and spiritual ideal of inner absorption: those established in brahma-bhāva do not easily get drawn into external concerns. Their attention is governed by realization and disciplined practice rather than by social obligation or curiosity, illustrating detachment (vairāgya) and one-pointedness (ekāgratā).
Bhishma describes encountering ascetics who were deeply established in Brahman-consciousness. Because of their inward absorption, they did not turn their attention toward the narrators (‘us’), remaining focused on their spiritual state and practice.