Shloka 15
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
न जानपदिकं दुःखमेक: शोचितुमहति । अशोचन् प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम्
na jānapadikaṃ duḥkham ekaḥ śocitum arhati | aśocan pratikurvīta yadi paśyed upakramam ||
နာရဒက ပြောသည်။ တစ်ပြည်တစ်ဒေသလုံးကို အန္တရာယ်ကျရောက်လာသောအခါ၊ လူတစ်ယောက်တည်းက မိမိတစ်ဦးတည်း၏အဖြစ်ကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခြင်း မသင့်။ ထိုအန္တရာယ်ကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်ရန် လက်တွေ့နည်းလမ်းတစ်ခု မြင်နိုင်လျှင် ပူဆွေးမှုကို စွန့်ကာ ထိုနည်းလမ်းကို လုပ်ဆောင်ရမည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
Grief is unproductive when a widespread disaster strikes; if a remedy is possible, one should restrain lamentation and take effective action. The verse emphasizes discernment (seeing a means) and duty-oriented response over solitary, self-centered sorrow.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Nārada offers counsel on conduct: when suffering is collective (jānapadika), an individual should not merely mourn; upon recognizing a feasible upakrama (practical measure), one should actively work to counter the संकट.