Shloka 8
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
मानुष्यमसुखं प्राप्प य: सज्जति स मुहाृति । नालं स दुःखमोक्षाय संयोगो दुःखलक्षणम्
mānuṣyam asukhaṁ prāpya yaḥ sajjati sa muhyati | nālaṁ sa duḥkhamokṣāya saṁyogo duḥkhalakṣaṇaḥ ||
နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «စစ်မှန်သော သုခမရှိသလောက် ဖြစ်နေသော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် အာရုံဝတ္ထုတို့၌ တွယ်ကပ်သူသည် မောဟ (မသိမြင်မှု) ထဲသို့ ကျရောက်၏။ အာရုံဝတ္ထုတို့နှင့် ထိတွေ့ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်က ဒုက္ခလက္ခဏာရှိသဖြင့် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေဖို့ မလုံလောက်»။
नारद उवाच
Educational Q&A
Human life is easily wasted in attachment; sense-contact (saṁyoga) is inherently bound up with suffering, so liberation from sorrow requires detachment and a higher pursuit than enjoyment of objects.
In the didactic discourse of Śānti Parva, Nārada instructs the listener by warning that attachment to worldly objects after gaining a rare human birth leads to delusion and cannot bring freedom from suffering.