Shloka 37
Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
यदा स्तुतिं च निनन््दां च समत्वेनैव पश्यति । काज्चनं चायसं चैव सुखं दुःखं तथैव च
yadā stutiṁ ca nindāṁ ca samatvenaiva paśyati | kāñcanaṁ cāyasaṁ caiva sukhaṁ duḥkhaṁ tathaiva ca ||
ဇနက မင်းကြီးက ဆိုသည်– လူတစ်ယောက်သည် ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခြင်းကို အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်ညီမျှစိတ်ဖြင့် မြင်နိုင်လာသောအခါ—ရွှေနှင့် သံကိုတောင် တူညီသကဲ့သို့ မြင်ပြီး၊ ထိုနည်းတူ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နာကျင်မှုကိုလည်း တူညီစွာ မြင်နိုင်လာသောအခါ—သူသည် လောက၏ ဆန့်ကျင်ဘက်များကြောင့် မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ အတွင်းညီမျှမှု၌ တည်ကာ ပရဟ္မန်၏ တိုက်ရိုက်အခြေအနေသို့ တက်ရောက်ရသည်။
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches samatva (equanimity): one should remain inwardly equal toward praise and blame, and toward pairs of opposites like valuable and worthless metals or pleasure and pain. Such steadiness indicates freedom from ego-driven reactions and supports realization of Brahman.
In the Śānti Parva’s instruction on liberation and right conduct, King Janaka speaks as a teacher of renunciation-in-wisdom, describing the mark of a realized person: an even vision that is not disturbed by social judgment or worldly contrasts.