Shloka 7
देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
फेनमात्रोपमे देहे जीवे शकुनिवत् स्थिते । अनित्ये प्रियसंवासे कं स्वपिषि पुत्रक
phenamātropame dehe jīve śakunivat sthite | anitye priyasaṃvāse kaṃ svapiṣi putraka ||
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– «ချစ်သောကလေးရေ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ရေပေါ်ဖ泡ကဲ့သို့ ခဏတာပင် ဖြစ်၏။ ထိုအတွင်း၌ အသက်ဝိညာဉ်သည် ငှက်ကဲ့သို့ ခဏနားနေသည်။ ချစ်သူချင်း အတူနေထိုင်ခြင်းပင် အမြဲတမ်း မဟုတ်။ ဤအနိစ္စကို သိလျက်နှင့် မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အိပ်ပျော်နေသနည်း—အဘယ်ကြောင့် မသတိမပြုဘဲ မလှုပ်ရှားသနည်း»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches impermanence: the body is momentary like foam, and even beloved companionship does not last. Therefore one should not remain in negligent “sleep,” but awaken to dharma, reflection, and purposeful action grounded in detachment.
Vyāsa addresses a younger person affectionately (“putraka”), admonishing them for remaining asleep or complacent. He uses vivid similes—body as foam, jīva as a bird lodging within—to urge wakefulness and seriousness in the face of life’s transience.