Shloka 99
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अनन्त इति कृत्वा स नित्यं केवलमेव च । धर्माधर्मो पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च
ananta iti kṛtvā sa nityaṃ kevalam eva ca | dharmādharmo puṇyapāpe satyāsatye tathaiva ca
ဘီရှ္မက ပြောသည်– ထိုသို့ပင် သူ့ကို «အနန္တ» (အဆုံးမရှိသော အနန္တ) ဟု သဘောထားကာ၊ အမြဲတမ်း သူတစ်ပါးတည်း၌သာ စိတ်ကို တည်မြဲစွာ ချုပ်ကိုင်နေ하였다။ ထိုမြင်ကွင်း၌ သာမန်အားဖြင့် ဆန့်ကျင်နေသော အတွဲများ—ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ၊ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်၊ အမှန်နှင့် အမှား—တို့သည် အားလုံးတူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ စိတ်ကို မချည်နှောင် မခွဲခြားနိုင်တော့하였다။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed absorption in the Infinite (Ananta) dissolves the binding force of moral dualities—dharma/adharma, merit/sin, truth/falsehood—by shifting one’s standpoint from worldly evaluation to the unconditioned reality.
Bhīṣma continues an instruction in Śānti Parva, describing a person who, by contemplating the Lord as Ananta and clinging to Him alone, transcends ordinary oppositional categories that govern ethical and social life.