Shloka 7
Yājñavalkya on the Unity of Sāṃkhya and Yoga and the Marks of Meditative Composure
एतामक्षपयित्वा हि जायते नृपसत्तम । सा हास्य प्रकृतिर्दृष्टा तत्क्षयान्मोक्ष उच्यते
etām akṣapayitvā hi jāyate nṛpasattama | sā hāsya prakṛtir dṛṣṭā tatkṣayān mokṣa ucyate ||
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «အို မင်းတို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါသည် ဤချည်နှောင်သဘောတရား၏ ပျောက်ကွယ်မှုကို မဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားရ၏။ ထိုအပိုင်းသည် သူ၏ ပရကృతి—ပေါ်ပေါက်ရာ အကြောင်းရင်း—ဟု မြင်ရ၏။ ထိုပေါင်းစည်းမှု ပျက်စီးသွားသောအခါ လွတ်မြောက်ခြင်းဟု ဆိုကြ၏»။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Rebirth continues as long as the binding causal principle—described as a ‘portion/kalā’ functioning as one’s prakṛti—remains unexhausted; liberation is taught to arise when that conjunction is fully worn away.
Vasiṣṭha is instructing a king in a philosophical discourse on the cause of repeated birth and the condition for mokṣa, identifying prakṛti-like causality as the driver of saṃsāra and its cessation as liberation.