Shloka 8
अव्यक्त-गुण-पुरुषविवेकः | Avyakta, Guṇas, and Discrimination of Puruṣa
तिर्यग्योनिसहस्रेषु कदाचिद् देवतास्वपि । अभिमन्यत्यभीमानात् तथैव सुकृतान्यपि
tiryagyonisahasreṣu kadācid devatāsv api | abhimanyaty abhīmānāt tathaiva sukṛtāny api ||
ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်—အတ္တမာန်မှ ပေါက်ဖွားသော မောဟကြောင့် သတ္တဝါတစ်ဦးသည် တစ်ခါတစ်ရံ တိရစ္ဆာန်ယိုးနီ အထောင်ပေါင်းများစွာအနက်မှ သတ္တဝါတစ်ကောင်ဟု မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်တတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း နတ်ဖြစ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူမာန်တက်တတ်သည်။ ထိုအတ္တမာန်တူညီသော အကြောင်းကြောင့်ပင်၊ ထိုထိုကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကံ၏အကျိုး—ကောင်းကံတောင်ပါဝင်၍—ကိုလည်း မလွဲမသွေ ခံစားရသည်။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Identification with a particular status—animal or divine—arises from abhimāna (egoic self-conceit). That ego-driven identification binds the being to experience the fruits of actions performed in those embodied states, including the results of meritorious deeds.
Vasiṣṭha is instructing his listener in a reflective, philosophical mode typical of the Śānti Parva: he describes how the jīva, through pride and misidentification, alternates between low and high births and consequently undergoes the karmic outcomes associated with each embodiment.