Shloka 18
अव्यक्त-गुण-पुरुषविवेकः | Avyakta, Guṇas, and Discrimination of Puruṣa
मासोपवासी मूलाशी फलाहारस्तथैव च । वायुभक्षो<म्बुपिण्याकदधिगोमय भोजन:
māsopavāsī mūlāśī phalāhāras tathaiva ca | vāyubhakṣo 'mbupiṇyākadadhigomaya-bhojanaḥ ||
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «သူသည် ပြင်းထန်သော တပဿာဖြင့် နေထိုင်၏—တခါတရံ တစ်လပတ်လုံး ဆက်တိုက် အစာရှောင်၏။ တခါတရံ အမြစ်၊ ဥများဖြင့်သာ အသက်မွေး၏၊ သို့မဟုတ် အသီးအနှံသာ စား၏။ တခါတရံ လေ နှင့် ရေ တို့ပေါ်တွင်သာ အားထား၏။ ထို့ပြင် တခါတရံမှာတော့ နှမ်းကိတ် (နှမ်းအနှစ်ကျန်)၊ ဒိန်ချဉ် သို့မဟုတ် နွားချေးကိုပင် အစာအဖြစ် ယူ၏»။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the intensity and variety of ascetic disciplines (tapas) as a means of cultivating self-mastery and detachment—showing endurance, restraint in diet, and willingness to accept extreme simplicity for a higher ethical-spiritual aim.
Vasiṣṭha is describing an ascetic’s regimen, listing different modes of subsistence—month-long fasting, living on roots or fruits, surviving on air and water, or taking very austere foods like sesame-cake, curd, or cow-dung—to illustrate the person’s rigorous practice.