Shloka 31
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
उपभोगैरपि त्यक्तं नात्मानं सादयेन्नर: । चण्डालत्वेडपि मानुष्यं सर्वधा तात शोभनम्
upabhogair api tyaktaṁ nātmānaṁ sādayen naraḥ | caṇḍālatve ’pi mānuṣyaṁ sarvathā tāta śobhanam ||
ပရာရှရက မိန့်ကြားသည်– အပျော်အပါးနှင့် သက်သာချမ်းသာမှုတို့မှ ကင်းလွတ်နေရသော်လည်း လူသည် မိမိကိုယ်ကို မနှိမ့်ချသင့်။ ချစ်သားရေ၊ ချဏ္ဍာလ အခြေအနေ၌ပင် လူဘဝကို ရရှိလာလျှင်လည်း လူဖြစ်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်း၍ လူမဟုတ်သော သတ္တဝါဘဝများထက် အလွန်သာလွန်သည်။
पराशर उवाच
Educational Q&A
Do not lose self-respect or sink into despair when pleasures and resources are absent; human birth itself is a precious basis for dharma and inner growth, regardless of social condition.
In Śānti Parva’s instruction on conduct and wisdom, Parāśara addresses a listener as “tāta,” offering counsel that reframes hardship: deprivation and low social status should not lead to self-debasement, because the human condition remains uniquely valuable.