Shloka 10
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
गृहस्थानां तु सर्वेषां विनाशमभिकाड्क्षताम् । निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम्
gṛhasthānāṃ tu sarveṣāṃ vināśam abhikāṅkṣatām | nidhanaṃ śobhanaṃ tāta pulineṣu kriyāvatām ||
ပါရာရှရက ဆိုသည်– အို သားရေ၊ လောကရေးရာခရီးကို အဆုံးသတ်လိုစိတ် ဖြစ်လာသော အိမ်ထောင်ရှင်တို့အတွက် အလှပဆုံးသော သေခြင်းသည် မြစ်ကမ်းပါးများပေါ်တွင် သာသနာတော်အရ သတ်မှတ်ထားသော သန့်ရှင်းသည့် ကုသိုလ်ကံများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ရောက်လာသော သေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
पराशर उवाच
Educational Q&A
For a householder who has turned toward life’s conclusion, the text praises an end met in a ritually and ethically ordered way—on sacred river-banks, while performing prescribed duties—emphasizing dharma and mindful preparation rather than a chaotic or negligent death.
Parāśara addresses a listener (“tāta”), advising on what constitutes a ‘good’ or fitting death for householders: dying at a holy riverside while engaged in religious observances.