Shloka 94
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“सूंजय! राजा मान्धाता चारों कल्याणमय गुणोंमें तुमसे बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मारे गये, तब तुम्हारे पुत्रकी क्या बिसात है? अतः तुम उसके लिये शोक न करो ।।
Sūñjaya! rājā Māndhātā cāroṃ kalyāṇamaya guṇeṣu tvatto baḍhe-cāḍhe āsan, tava putrād api adhika-puṇyātmānaḥ. yadā te 'pi mṛtāḥ, tadā tava putrasya kā bīsātaḥ? ataḥ tvaṃ tasya śokaṃ mā kṛthāḥ. Yayātiṃ Nāhuṣaṃ caiva mṛtaṃ sūñjaya śuśruma; ya imāṃ pṛthivīṃ kṛtsnāṃ vijitya sahasāgarām.
ဝါယုက ပြောသည်– «အို စုဉ္ဇယ၊ မန္ဓာတာမင်းသည် မင်္ဂလာကောင်းသော ဂုဏ်သတ္တိ အားလုံး၌ သင်ထက် ထူးချွန်လွန်ကဲပြီး သင်၏သားထက်ပင် ပိုမိုပုဏ္ဏားပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။ ထိုသို့သောသူများပင် ပျက်စီးသွားကြလျှင် သင်၏သားသည် အဘယ်အရာကို အားကိုးနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် မငိုကြွေးပါနှင့်။ ထို့ပြင် စုဉ္ဇယ၊ နဟုရှ၏သား ယယာတိမင်းတောင် အသက်မရှည်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိထားသည်—ပင်လယ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့သူပင် ဖြစ်သော်လည်း»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and powerful rulers—exemplars like Māndhātā and the world-conquering Yayāti—are subject to death; therefore grief should be moderated by the recognition of mortality and the universality of impermanence.
Vāyudeva addresses the bereaved Sūñjaya, arguing through famous precedents: if greater kings have died, Sūñjaya’s son is not an exception; thus Sūñjaya should refrain from excessive lamentation.