Shloka 70
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:
sa cen mamāra suñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putram anutapyathāḥ ||
ဝါယုက ပြောသည်– «ထိုသူ သေဆုံးသွားပြီဆိုလျှင်၊ အို စုဉ္ဇယ၊ သူသည် မင်္ဂလာအဆုံးသတ် လေးမျိုးဖြင့် သင်ထက်ပင် ကောင်းမြတ်စွာ ရောက်ရှိခဲ့၏။ အမှန်တကယ် သူသည် သားတစ်ယောက်ထက်ပင် ပိုမိုကုသိုလ်ကြီး၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏သားအတွက် မငိုကြွေးလော့»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches restraint of grief through a dharmic re-framing of death: if the departed has attained an auspicious end and greater merit, lamentation is discouraged. Ethical emphasis falls on recognizing higher spiritual good (puṇya, bhadra-gati) over attachment-based sorrow.
Vāyudeva addresses Suñjaya, responding to sorrow over a son’s death. He asserts that the deceased has achieved a highly auspicious condition—described as ‘fourfold blessed’—and is even ‘more meritorious than a son,’ urging Suñjaya to stop lamenting.