Shloka 33
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं बहु । दर्शयत्यन्तरात्मानमग्निरूपमिवांशुमान्
mūḍhānām avaliptānām asāraṃ bhāṣitaṃ bahu | darśayaty antarātmānam agnirūpam ivāṃśumān ||
နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «မိုက်မဲသူနှင့် မာနကြီးသူတို့ ပြောသော အနှစ်မဲ့စကားများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်ကိုပင် ဖော်ထုတ်ပြသလာသည်—တောက်ပသော နေမင်းသည် နေကျောက်နှင့် ထိတွေ့သော် မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသည့် သဘာဝကို ထင်ရှားစေသကဲ့သို့။ အနှစ်မဲ့၍ မာနပြောသောစကားသည် အန္တရာယ်မကင်း; ပြောသူ၏ အတွင်းညစ်ညမ်းမှုနှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုမရှိခြင်းကို ထုတ်ဖော်ပေးသည်»။
नारद उवाच
Educational Q&A
Worthless, pride-driven talk is self-exposing: it reveals the speaker’s inner state (antarātman). Ethical speech is therefore a discipline of character—one’s words inevitably disclose one’s discernment, humility, and purity (or their absence).
In Śānti Parva’s didactic setting, Nārada delivers a moral observation: the foolish and arrogant may speak at length, but their verbosity only manifests their inner defects. He illustrates this with a natural-philosophical simile: the sun’s latent burning power becomes evident when it ignites fire through a sunstone.