Shloka 29
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अनब्रुवन् वाति सुरभिर्गन्ध: सुमनसां शुचि: । तथैवाव्याहरन् भाति विमलो भानुरम्बरे
anabruvan vāti surabhir gandhaḥ sumanasāṃ śuciḥ | tathaivāvyāharan bhāti vimalaḥ bhānur ambare ||
နာရဒ မုနိက ပြောသည်– စကားမပြောဘဲပင် ပန်းတို့၏ သန့်ရှင်း၍ နှစ်သက်ဖွယ် အနံ့သည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုနည်းတူပင် မိမိကိုယ်ကို မကြေညာဘဲပင် အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော နေမင်းသည် ကောင်းကင်၌ တောက်ပလင်းလက်သည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ အမှန်တကယ်သော ထူးမြတ်မှုနှင့် ဂုဏ်သတ္တိသည် ကိုယ်တိုင်ကြော်ငြာရန် မလို; ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက သဘာဝအတိုင်း ထင်ရှားလာသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
Genuine merit does not need proclamation. Like a flower’s scent and the sun’s light, true virtue and excellence become known through their natural, beneficial effects rather than through self-praise.
Nārada offers a moral illustration using two natural images—fragrance carried by the wind and the sun shining in the sky—to counsel that the best qualities reveal themselves quietly and unmistakably.