Shloka 4
अध्याय २८६ — पराशर-उपदेशः
Ethical Restraint, Mortality, and Karma
उद्वेगं न हि ते किंचित् सुसूक्ष्ममपि लक्षये । नित्यतृप्त इव स्वस्थो बालवच्च विचेष्टसे
udvegaṁ na hi te kiṁcit susūkṣmam api lakṣaye | nityatṛpta iva svastho bālavat ca viceṣṭase ||
နာရဒက ပြောသည်– «သင်၏စိတ်တွင် အလွန်သေးငယ်သည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုပင်—ဘယ်လောက်ပင် နူးညံ့သေးသေး—ငါမမြင်ရ။ သင်သည် အမြဲတမ်းပြည့်စုံတင်းတိမ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသူကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို သဘာဝကျစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း?»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of inner steadiness: a person free from even subtle agitation (udvega), established in oneself (svastha), and naturally content (nityatṛpta). Such composure can coexist with outward simplicity and spontaneity, symbolized by ‘like a child’ (bālavat).
Nārada addresses a person whose demeanor shows no trace of anxiety. Observing their calm, self-contained contentment and childlike manner of acting, he asks what inner cause or realization produces such unshaken tranquility.