Shloka 16
Daṇḍa, Ahiṃsā, and Proportional Kingship: The Dyumatsena–Satyavān Dialogue (दण्ड-अहिंसा-विवेकः)
धर्मो भवति स क्षिप्रं प्रलापस्त्वेव साधुषु । अथैतानाहुरुन्मत्तानपि चावहसन्त्युत
dharmo bhavati sa kṣipraṃ pralāpastv eva sādhuṣu | athaitān āhur unmattān api cāvahasanti uta ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—“အမှန်တကယ် ကောင်းမြတ်သူတို့အကြား ‘ဓမ္မ’ ဟု ခေါ်သောအရာသည် မကြာခင် စကားလုံးသက်သက်အဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားတတ်သည်။ ထိုကာလမျိုးတွင် လူတို့သည် အများအားဖြင့် ကိုယ်ကျိုးလိုလားမှုဖြင့် ဓမ္မကို ကျင့်နေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ပြင် မြင့်မြတ်သူတို့အတွင်း အစစ်အမှန် တရားသမာဓိ ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း မိုက်မဲသူတို့က အဓိပ္ပါယ်မဲ့ စကားပလပ်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ဓမ္မရှိသူများကိုပင် ‘ရူးသွပ်သူ’ ဟု ခေါ်ကာ လှောင်ပြောင်ကြ၏။”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
True dharma, when embodied by the virtuous, may be dismissed by the deluded as mere chatter; social approval is not a reliable measure of righteousness, especially when people act from self-interest.
In the reflective discourse of the Śānti Parva, Yudhiṣṭhira laments a moral climate where most practice dharma for personal gain, while genuinely righteous individuals are derided as foolish or insane.