Shloka 7
Jājali’s Austerities and the Summons to Tulādhāra (जाजलि–तुलाधार-इतिहासः)
परंतु जो मूर्ख फलके लोभसे सदा उस वृक्षपर चढ़ता है, उसे वह वृक्ष ही मार डालता है; ठीक वैसे ही, जैसे खायी हुई विषकी गोली रोगीको मार डालती है ।।
tasyānugatamūlasya mūlam uddhriyate balāt | yogaprasādāt kṛtinā sāmyena paramāsinā ||
သို့သော် မိုက်မဲသူသည် အသီးလောဘကြောင့် ထိုသစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြဲတက်လျှင် ထိုသစ်ပင်ပင် သူ့ကို သတ်လိမ့်မည်— စားသုံးမိသော အဆိပ်လုံးက လူနာကို သတ်သကဲ့သို့။ ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်များသည် အလွန်ဝေးဝေးထိ ပျံ့နှံ့၍ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်လိုက်ပါနေသော်လည်း၊ ယောဂ၏ ကျေးဇူးကြောင့် စွမ်းရည်ရှိ၍ သေချာသိမြင်သူက သမတ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားဖြင့် အားထုတ်ကာ အမြစ်ကိုပင် ဆွဲထုတ်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Desire and greed form a deeply rooted entanglement; true freedom comes not from superficial restraint but from uprooting the very root-cause through yogic clarity and the ‘sword’ of equanimity (sāmya), wielded by a disciplined and capable mind.
Vyāsa continues a moral instruction using a vivid metaphor: a tree whose roots spread far represents the expanding network of craving. He states that only a spiritually accomplished person, aided by yogic insight and steadiness, can cut it down at the root—implying a decisive inner transformation rather than partial reform.