Shloka 39
Vānaprastha-vṛtti and the Transition toward the Fourth Āśrama (वानप्रस्थवृत्तिः चतुर्थाश्रमोपक्रमश्च)
अस्पृह: सर्वकामेभ्यो ब्रह्म॒चर्यदृढव्रत: । अहिंख: सर्वभूतानामीदृक् सांख्यो विमुच्यते
aspṛhaḥ sarvakāmebhyo brahmacaryadṛḍhavrataḥ | ahiṃsakaḥ sarvabhūtānām īdṛk sāṅkhyo vimucyate ||
ဗျာသက ဆိုသည်— အလိုဆန္ဒရှိသမျှ အရာဝတ္ထုတို့အပေါ် တပ်မက်မှုကင်းသူ၊ ဗြဟ္မစရိယာ၏ တင်းကျပ်သော သစ္စာဝတ်ကို ခိုင်မာစွာ တည်မြဲထားသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အဟിംသာ (အကြမ်းမဖက်) ဖြစ်သူ— ထိုသို့သော သာင်ခယ အကျင့်ရှင် (သိမြင်သူ) သည် လောကချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Liberation is attained by a life of inner non-attachment (aspṛhā), firm disciplined restraint (especially brahmacarya as a steadfast vow), and universal non-violence (ahiṃsā) toward all beings; these ethical qualities are presented as defining marks of the true Sāṅkhya knower.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Vyāsa is describing the characteristics of a liberated or liberation-bound sage. Rather than recounting an event, the passage functions as instruction: it lists the virtues by which a Sāṅkhya-oriented practitioner becomes free from saṃsāric bondage.