Shloka 83
Gārhasthya-Śreṣṭhatā and Kṣatriya-Daṇḍadhāraṇa
Householder Primacy and the Royal Duty of Punishment
ब्राह्मणानां महाराज चेष्टा संसिद्धिकारिका | महाराज! तप
vyāsa uvāca | brāhmaṇānāṃ mahārāja ceṣṭā saṃsiddhi-kārikā | tapaḥ yajñaḥ vidyā bhikṣā indriya-saṃyamaḥ dhyānam ekānta-vāsaḥ svabhāvaḥ santoṣaḥ yathā-śakti śāstra-jñānam—ete sarve guṇāś ca ceṣṭāś ca brāhmaṇebhyaḥ siddhi-pradāḥ |
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– «အို မဟာရာဇာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ စည်းကမ်းကျင့်သုံးမှုတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော နည်းလမ်းတည်း။ တပ (austerity)၊ ယဇ္ဉ (sacrifice)၊ ပညာသင်ယူမှု၊ ဆွမ်းခံခြင်း၊ အာရုံအင်္ဂါတို့ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ သမาธိ၊ တိတ်ဆိတ်အထီးကျန်နေထိုင်လိုသည့် သဘာဝစိတ်၊ ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း သာသနာကျမ်းဂရंथတို့ကို သိမြင်ခြင်း—ဤဂုဏ်သတ္တိနှင့် အကျင့်အကြံတို့ပင် ဗြာဟ္မဏတို့အား ဓမ္မလမ်းပေါ်၌ အောင်မြင်မှု ပေးတတ်သည်»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Vyāsa defines the Brahmin’s path to ‘siddhi’ (spiritual accomplishment) as a set of virtues and disciplines: austerity, sacrificial duty, learning, humble livelihood through alms, sense-restraint, meditation, solitude, contentment, and scriptural understanding suited to one’s capacity.
In the instruction-focused setting of the Śānti Parva, Vyāsa addresses the king and outlines the practices that characterize Brahmin conduct, presenting them as the means to inner success and stability in dharma.