Shloka 17
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंनिभे । गन्धर्व राक्षसैर्यक्षैदेवैजश्ञासीत्ू समागम:
tatra karṇasya vasato mahendre svargasaṃnibhe | gandharvarākṣasairyākṣaidevaiś ca samāgamaḥ ||
ထိုနေရာ၌ ကර්ဏသည် ကောင်းကင်လောကနှင့်တူသကဲ့သို့ တောက်ပလှသော မဟေန္ဒရ पर्वတပေါ်တွင် နေထိုင်စဉ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ရက္ခသများ၊ ယက္ခများနှင့် တို့တင်မက နတ်ဒေဝများနှင့်ပါ တွေ့ဆုံပေါင်းသင်းရန် အခွင့်အရေးကို မကြာခဏ ရရှိ하였다။ ဤပိုဒ်သည် ကර්ဏ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထူးကဲ၍ သာလွန်သဘောရှိသည့်၊ စွမ်းအားလွန်လူသားတို့နှင့် ဆက်နွယ်မှုများက ထိတွေ့နေကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ သာသနာတော်နှင့် နီးကပ်ခြင်းက သယ်ဆောင်လာနိုင်သည့် သီလအလေးချိန်ကိုလည်း ညွှန်ပြသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a person’s life can be shaped by environments and associations that are larger than the human sphere; proximity to the divine and the extraordinary implies heightened responsibility and the moral significance of one’s conduct (dharma) amid power and privilege.
Nārada describes Karṇa residing on the heaven-like Mahendra mountain, where he frequently encounters various superhuman beings—Gandharvas, Rākṣasas, Yakṣas, and gods—indicating an elevated, otherworldly setting around him.