Shloka 7
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स देव्या दर्शितः साक्षात् प्रीतास्मीति तदा किल । जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं नस तां किज्चिदब्रवीत्
sā devyā darśitaḥ sākṣāt prītāsmīti tadā kila | japyam āvartayaṃs tūṣṇīṃ na sa tāṃ kiñcid abravīt ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ထိုအခါ သူ၏ ဂျပ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်သဘောကျသွားသော ဒေဝီ ဆာဝိတြီသည် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ‘ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်ပြီ’ ဟု ဆိုသည်ဟု ကြားရသည်။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏသည် သန့်ရှင်းသော ဂျပ်ကို တိတ်တဆိတ် ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုနေသဖြင့် ဒေဝီ ရောက်လာသော်လည်း ဆက်လက်ရွတ်ဆိုကာ သူမအား စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in vowed spiritual practice is itself a form of reverence. Even when a divine vision occurs, the practitioner’s disciplined focus and restraint (silence, continuity of japa) exemplify dharma grounded in self-control.
A brāhmaṇa engaged in silent mantra-repetition receives a direct appearance (sākṣāt darśana) of the goddess Sāvitrī, who announces her pleasure. Because he is absorbed in japa, he remains silent and does not speak to her.