Shloka 6
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
सोद्य ब्राह्मंं तपस्तेपे संहितां संयतो जपन् । तस्य वर्षसहस््रं तु नियमेन तथा गतम्
so 'dya brāhmaṁ tapas tepe saṁhitāṁ saṁyato japan | tasya varṣa-sahasraṁ tu niyamena tathā gatam ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ထို့နောက် သူသည် ဗြာဟ္မဏအတွက် သင့်လျော်သော တပဿာအကျင့်ကို စတင်ကျင့်သုံး၍ အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သိမြင်လျက် သန့်ရှင်းသော သံဟိတာကို မပြတ်မတောက် ဂျပ် (japa) ပြုရွတ်ဆိုနေ하였다။ ဤသို့ ကတိဝတ်နှင့် စည်းကမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်း၍ ဂျပ်နှင့် တပဿာတွင် သူ့အတွက် တစ်ထောင်နှစ် ပြည့်စုံစွာ ကုန်လွန်သွား하였다။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual progress is grounded in disciplined restraint (saṁyama), sustained practice (japa and tapas), and study that includes understanding of meaning—not mere mechanical recitation.
Bhishma describes an ascetic undertaking brahminical austerities: controlling the senses and reciting a sacred compendium with disciplined observances, continuing this regimen for a thousand years.