Shloka 12
Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् । तज्जना: पर्युपासन्ते सत्यं सन्त: समासते
amṛtaṃ brāhmaṇocchiṣṭaṃ jananyā hṛdayaṃ kṛtam | taj janāḥ paryupāsante satyaṃ santaḥ samāsate ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်– “ဗြာဟ္မဏ စားပြီးနောက် ကျန်သော အစာသည် အမృతကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မိခင်၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ အကျိုးပြုအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထိုအစာကို လေးစားစွာ သုံးဆောင်သူတို့သည် အမှန်တရားကို ရောက်ကြ၏; သီလရှိသူများအဖြစ် အမှန်တရား၌ တည်နေကြ၏။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Reverence toward the virtuous—symbolized by honoring and partaking of a Brahmin’s ucchiṣṭa—is presented as a dharmic act that purifies and leads one toward Satya (the Real/Truth).
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he praises a specific dharmic practice: treating the remnants of a Brahmin’s meal as sacred and beneficial, likening it to a mother’s nurturing care, and stating its spiritual fruit as abiding in Truth.