Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
वणिज्या पशुरक्षा च कृष्यादानरति: शुचि: । वेदाध्ययनसम्पन्न: स वैश्य इति संज्ञित:
vaṇijyā paśurakṣā ca kṛṣyādānaratiḥ śuciḥ | vedādhyayanasampannaḥ sa vaiśya iti saṃjñitaḥ ||
ဘာရဒ္ဝါဇ မိန့်တော်မူသည်– ကုန်သွယ်ရေး၊ တိရစ္ဆာန် (နွား) ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး၊ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် လှူဒါန်းခြင်းတို့၌ စိတ်ဝင်စား၍၊ အကျင့်သန့်ရှင်းကာ၊ ဝေဒလေ့လာမှု၌ ပြည့်စုံသူကို “ဝိုင်ရှျယ” ဟု သတ်မှတ်ခေါ်ဆိုကြသည်။
भरद्वाज उवाच
The verse defines the ethical and occupational markers of a Vaiśya: engaging in commerce, safeguarding livestock, practicing agriculture, being inclined to charitable giving, maintaining purity of conduct, and being grounded in Vedic study.
In the Śānti Parva’s dharma-discourse, Bharadvāja is explaining characteristics (lakṣaṇas) by which a person is recognized as belonging to the Vaiśya varṇa, emphasizing both livelihood and moral-religious discipline.