Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 36
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
तदिदमनुनिशम्य विप्रपात॑ पृथगभिपतन्नमिहाबुरधर्मनुष्यै: । अनवसितमनन्तदोषपारं नृषु विहरामि विनीतदोषतृष्ण:
tad idam anu-niśamya vipra-pātaṃ pṛthag abhipatan namihābur adharma-manuṣyaiḥ | anavasitam ananta-doṣa-pāraṃ nṛṣu viharāmi vinīta-doṣa-tṛṣṇaḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်။ “ဤ ‘မြွေကြီးကဲ့သို့’ နေထိုင်ပုံကို ကြားသော် ဓမ္မကို မမှန်ကန်စွာ နားလည်ထားသော မိုက်မဲသူတို့သည် တောင်ထိပ်မှ ကျသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကြ၏။ သို့သော် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှားယွင်းသည်။ ငါသည် ဤ အာဇဂရ-ဝృတ္တိကို အဝိဇ္ဇာကို ဖျက်ဆီးသူ၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အကျင့်ဟု ယူဆ၏—အပြစ်၏ အဆုံးမရှိ၊ ကမ်းမရှိသကဲ့သို့။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ရှာလိုစိတ်နှင့် တဏှာကို နှိမ်နင်းပြီး လူတို့အကြား လှည့်လည်နေထိုင်၏။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma defends ajagara-vṛtti—living without anxious striving and without grasping—as a legitimate dharmic discipline. He teaches that what the ignorant fear as ‘dangerous’ is actually a means to destroy ignorance, provided one abandons craving (tṛṣṇā) and the habit of seeing faults (doṣa) everywhere.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation-oriented conduct, Bhishma explains that many people misunderstand the ‘python-like’ ascetic stance and condemn it. He rejects their judgment and states his own commitment: moving among people while restraining desire and moral blemishes, he upholds this practice as blameless and spiritually clarifying.