Shloka 179
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि आजगरप्रह्नादसंवादे एकोनाशीत्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi ājagaraprahlādasaṃvāde ekonāśītyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ «ရှာန္တိ ပရဝ» အတွင်းရှိ «မောက္ခ-ဓမ္မ» အခန်း၌၊ အာဇဂရ-ဝṛတ္တိ (မြွေကြီးကဲ့သို့သော စည်းကမ်း) ဖြင့် နေထိုင်သော ရှင်မုနိနှင့် ပရဟ္လာဒ၏ ဆွေးနွေးပွဲကို တင်ပြသည့် အခန်း ၁၇၉ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။ ဤအဆုံးသတ်ကော်လိုဖွန်သည် သင်ခန်းစာတစ်စု၏ အဆုံးကို အမှတ်အသားပြုကာ၊ လောကီရယူမှုမဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဦးတည်သော အကျင့်ဓမ္မကို အလေးပေးထားကြောင်း ဖော်ညွှန်း၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon closes a unit of instruction centered on mokṣa-oriented ethics: the ‘ājagara-vṛtti’ ideal of non-grasping, patient acceptance, and freedom from compulsive striving, presented through a dialogue that frames inner liberation as superior to restless acquisition.
Bhīṣma’s discourse reaches the end of a chapter in the Mokṣa-dharma section. The text marks completion of the dialogue between Prahlāda and a sage who lives by the ‘python-like’ discipline, signaling that this particular teaching conversation has concluded.