Shloka 33
प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
पशुयज्ञै: कथं हिंसैमादृशो यट्टमरहति । अन्तवद्धिरिव प्राज्ञ: क्षेत्रयज्जै: पिशाचवत्
paśuyajñaiḥ kathaṃ hiṃsaiḥ mādṛśo yat tam arhati | antavaddhir iva prājñaḥ kṣetrayajñaiḥ piśācavat ||
ဘိဿမက ပြောသည်– «ငါကဲ့သို့ ဉာဏ်ရှိသူသည် အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ဆက်နွယ်၍ ပျက်စီးလွယ်သော အကျိုးသာပေးသည့် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များကို မည်သို့ အတည်ပြု သို့မဟုတ် ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ပီစာချာကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်၏ အသားနှင့် သွေးကိုပင် အဟုတိအဖြစ် ပူဇော်သည့် အမှောင်မိုက်သော အကျင့်ထုံးများကို ဉာဏ်ရှိသူက မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma rejects rituals grounded in violence or dark, self-harming offerings, arguing that a truly wise person should not pursue sacrifices that produce only transient results and violate ethical restraint (especially ahiṃsā).
In his dharma-instruction during the Shanti Parva, Bhishma explains to his listener that certain sacrificial practices—animal-killing rites and tāmasika, ghoulish ‘body-offering’ rituals—are unfit for a discerning person, thereby steering the discussion toward purer, non-violent religious conduct.