Shloka 41
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
बुद्धिमन्तं कृतप्रज्ञ शुश्रुषुमनसूयकम् । दान्तं जितेन्द्रियं चापि शोको न स्पृशते नरम्
buddhimantaṁ kṛtaprajñaṁ śuśrūṣum anasūyakam | dāntaṁ jitendriyaṁ cāpi śoko na spṛśate naram ||
ဗြာဟ္မဏက ပြော၏—ဉာဏ်ပညာရှိ၍ ခွဲခြားသိမြင်မှု၌ တည်ငြိမ်သူ၊ ဆင်ခြင်တုံ့ပြန်သဘောတရား၌ ကျွမ်းကျင်၍ အတွင်းအတ္တ၏ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်လိုသူ၊ အပြစ်ရှာမနေသူ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို အနိုင်ယူထားသူကို ဝမ်းနည်းခြင်းသည် မထိမခိုက်နိုင်။ ထိုသို့ စည်းကမ်းတကျ သိမြင်မှု၌ အခြေတည်သူသည် သောကကြောင့် မလှုပ်ရှား။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Grief is overcome not by external change but by inner discipline: cultivated intelligence, steady discernment, willingness to learn spiritual truth, freedom from envy and fault-finding, and mastery over mind and senses. These qualities make one resilient against sorrow.
In Śānti Parva’s instructional setting, a brāhmaṇa speaker describes the traits of an ideal, spiritually trained person and states the result: such a person is not afflicted by śoka (grief). The verse functions as ethical counsel within a broader teaching discourse.