Shloka 113
Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
सखायं मे सुदयितं गौतमं जीवयेत्युत । तदनन्तर राजधर्मा बकने इन्द्रको प्रणाम करके कहा--'सुरेश्वर! यदि आपकी मुझपर कृपा है तो मेरे प्रिय मित्र गौतमको भी जीवित कर दीजिये”
sakhāyaṃ me sudayitaṃ gautamaṃ jīvayety uta |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ဤအလှူတော်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အလွန်ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေ ဂေါတမကိုလည်း အသက်ပြန်ရှင်စေပါ» ဟူ၍။ ဤတောင်းဆိုချက်သည် သစ္စာနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ တောင်းဆိုသူသည် ကိုယ်တိုင်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေထံသို့ပါ ကရုဏာတော် ရောက်စေလိုခြင်းဖြစ်သည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A dharmic person extends requested grace beyond self-interest: true gratitude and righteousness include concern for companions and dependents, asking that mercy be shared rather than hoarded.
In Bhishma’s narration, a petitioner—having received or expecting a boon—bows and asks that his beloved friend Gautama also be brought back to life, showing loyalty and compassionate intent.