Shloka 73
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
तत्रैव लब्धभोजी स्याद् द्वादशाहात्स शुद्धयति । चरेत् संवत्सरं चापि तद् व्रतं येन कृन्तति
tatraiva labdhabhojī syād dvādaśāhāt sa śuddhyati | caret saṁvatsaraṁ cāpi tad vrataṁ yena kṛntati ||
ဘိဿမက မိန့်ကြားသည်– သူသည် ရရှိသမျှ အစာဖြင့်သာ ထိုနေရာ၌ အသက်မွေးရမည်။ ဆယ့်နှစ်ရက်အတွင်း သန့်စင်လာသည်။ အပြစ်ပိုမိုလေးနက်လျှင် ထိုဝတ်ကို တစ်နှစ်ပြည့်အောင်လည်း ဆောင်ရွက်ရမည်—ထိုဝတ်အားဖြင့် မိမိ၏ အမှားအညစ်အကြေးကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Ethical wrongdoing is addressed through disciplined expiation: living on what one receives, observing a prescribed vow, and allowing time-bound austerity (twelve days, or a year for graver fault) to ‘cut off’ the moral and ritual taint.
In Bhishma’s dharma-instruction, he outlines the duration and effect of an expiatory observance: a person becomes purified in twelve days by living on obtained food, and for more serious sin the same vow is extended to a year to eradicate the offense.