Shloka 47
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
सुरापो वारुणीमुष्णां पीत्वा पापाद् विमुच्यते
bhīṣma uvāca | surāpo vāruṇīm uṣṇāṃ pītvā pāpād vimucyate |
ဘီရှ္မက ဆို၏—“အရက်သောက်ခြင်း၏ အပြစ်ကို ကျူးလွန်သူသည် ပူလောင်အောင် အပူပေးထားသော ဝါရုဏီ (မူးယစ်ရည်တစ်မျိုး) ကို သောက်ခြင်းဖြင့် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု—သို့မဟုတ် မီးလောင်၍ သေဆုံးခြင်းတိုင်အောင်—ကို အပြစ်ဖြေခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ထိုသို့ သန့်စင်ပြီးမှသာ သန့်ရှင်းသော လောကများသို့ ရောက်နိုင်သည်၊ မဟုတ်လျှင် မရနိုင်။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents a harsh prāyaścitta (expiation) for the sin of drinking liquor: intense physical suffering (symbolized by drinking scalding vāruṇī, even to the point of death) is portrayed as a means of purification, after which one becomes eligible for ‘pure worlds’; without expiation, one is not.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhishma is teaching Yudhiṣṭhira about rules of conduct and expiations. Here he cites a specific expiatory rule concerning the liquor-drinker and the conditions under which purification is considered complete.