Shloka 3
Virūpākṣa’s Dāna and Gautama’s Burden — the approach of Rājadharma
नृशंसो दह्दाते नित्यं प्रेत्य चेह च भारत । तस्मात् त्वं ब्रूहि कौरव्य तस्य धर्मविनिश्चयम्
nṛśaṃso dahyate nityaṃ pretya ceha ca bhārata | tasmāt tvaṃ brūhi kauravya tasya dharmaviniścayam ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်— “အို ဘာရတ၊ ရက်စက်သူသည် ဤလောက၌လည်း၊ သေပြီးနောက်လောက၌လည်း အမြဲတစေ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၏ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေရ၏။ ထို့ကြောင့် အို ကೌရဝျ၊ သူ၏ ဓမ္မကို အမှန်တကယ် မည်သို့ သတ်မှတ်ရမည်ကို ငါ့အား ပြောကြားပါ—ရက်စက်သူ (nṛśaṃsa) ၏ အကျင့်နှင့် သီလစည်းကမ်းကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း” ဟု။
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Cruelty is self-destructive: the ruthless person suffers continual inner burning—here and after death. Hence one should understand and avoid nṛśaṃsatā (pitilessness) and seek a clear determination of dharma that restrains harm.
In the Śānti Parva’s ethical instruction setting, Yudhiṣṭhira questions an elder teacher about the nature of the cruel person and asks for a definitive account of that person’s dharma/behavioral pattern, motivated by the claim that such a person suffers in both worlds.