Shloka 94
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
ततो मध्यस्थतां नीता वचनैरमृतोपमै: । जम्बुकेन स्वकार्यार्थ बान्धवास्तस्य घिछिता:
tato madhyasthatāṁ nītā vacanair amṛtopamaiḥ | jambukena svakāryārthaṁ bāndhavās tasya gṛhītāḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ထို့နောက် ဇမ္ဗုကသည် မိမိအကျိုးအတွက် အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သံယောင်ရှိသော စကားများဖြင့် သူတို့ကို အလယ်အလတ် ရပ်တည်မှုနှင့် လှုပ်ရှားမရသော သံသယထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ကလေး၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့ကို တားဆီးထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှေ့ဆက်လည်း မသွားနိုင်၊ မိမိတို့လိုသလိုလည်း မနေနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာ၌ပင် နေရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sweet-sounding speech can be used to conceal adharma: persuasive words that appear ‘nectar-like’ may still serve selfish ends by delaying rightful action and trapping others in indecision.
A jackal, acting for his own benefit, restrains the boy’s relatives through convincing, pleasant-sounding talk, pushing them into a paralyzing ‘middle position’ where they can neither proceed nor withdraw, until they are compelled to stay.