Shloka 826
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तस्य निष्ठावसानान्ते रुदन्तः कि करिष्यथ । जो न आँखोंसे देखता है, न शरीरसे कोई चेष्टा ही करता है, उसके जीवनका अन्त हो जानेपर अब तुमलोग रोकर क्या करोगे
tasya niṣṭhāvasānānte rudantaḥ kiṁ kariṣyatha |
ဇမ္ဗုကာက ဆို၏— «သူ၏အသက်တာသည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် သင်တို့ ဘာကို ရရှိမည်နည်း။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်လည်း လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့သူအတွက်၊ အသက်ကုန်ပြီးနောက် ငိုကြွေးခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း»
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse critiques grief that arises too late to be meaningful: once life has ended, mere lamentation cannot change outcomes. It points toward dharmic restraint, timely responsibility, and a reflective acceptance of mortality rather than helpless sorrow.
Jambuka addresses others who are crying over someone whose life has ended, challenging them with a rhetorical question: what practical or moral purpose does their weeping serve now, especially for one who was already incapable of seeing or acting?