Shloka 39
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
ततः स राजा व्यपनीतकल्मष: श्रेयोवृत: प्रज्वलिताग्निरूपवान् | विवेश राज्यं स्वममित्रकर्षणो यथा दिवं पूर्णवपुर्निशाकर:
tataḥ sa rājā vyapnītakalmaṣaḥ śreyovṛtaḥ prajvalitāgnirūpavān | viveśa rājyaṃ svam amitrakarṣaṇo yathā divaṃ pūrṇavapur niśākaraḥ ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်—ထို့နောက် ထိုဘုရင်သည် အပြစ်အညစ်အကြေးတို့ ပယ်ရှားပြီးနောက် ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်းလာ၏။ ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းသူဖြစ်သော ထိုဘုရင်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်—ကောင်းကင်မဏ္ဍလသို့ ကိုယ်လုံးပြည့် လမင်းဝင်ရောက်သကဲ့သို့၊ ထွန်းလင်းပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာပေးလျက်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that rightful rule and true prosperity arise from inner purification: when moral taint is removed, a ruler becomes endowed with śreyas (the higher good) and radiates beneficence—symbolized by fire-like brilliance and the full moon’s serene completeness.
Bhīṣma describes King Janamejaya returning to his kingdom after his sins/impurities have been dispelled. He is portrayed as shining like a blazing fire and, like the full moon entering the sky, re-entering his realm with restored glory and auspiciousness.