Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
ရှောနက မိန့်ကြားသည်—ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှု နှစ်ပါးလုံး ရပ်တန့်ငြိမ်းသက်သွားသူတို့အတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခြင်းသည်ပင် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးဟု ဆိုကြ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ လောက၌ ဒုက္ခ၏ အရိပ်မပါဘဲ သုခကို မတွေ့နိုင်; သုခနှင့် ဒုက္ခသည် ပရကృతိ၌ ချည်နှောင်ခံရသော သတ္တဝါတို့၏ သဘာဝအခြေအနေများဖြစ်၍ ထိတွေ့ဆက်နွယ်မှု၏ ချို့ယွင်းချက်များကို လက်ခံကာ ထိုအတိုင်း လှုပ်ရှားကြ၏။ သို့ရာတွင် “ငါ့ဟာ” ဟူသော မမတနှင့် အဟင်ကာရတို့နှင့်တကွ အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး ကောင်းမှုမကောင်းမှု၏ လှုံ့ဆော်ချက်များပင် ငြိမ်းသက်သွားသူ—ထိုသူ၏ အသက်ရှင်ခြင်းတိုင်ပင် မင်္ဂလာနှင့် ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်း၏။
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.