Shloka 16
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
न हास्ति सर्वभूतेषु दुः:खमस्मिन् कुत: सुखम् । एवं प्रकृतिभूतानां सर्वसंसर्गयायिनाम्
na hāsti sarvabhūteṣu duḥkham asmin kutaḥ sukham | evaṃ prakṛtibhūtānāṃ sarvasaṃsargayāyinām ||
ရှောနကက ပြောသည်— «ဤလောက၌ သက်ရှိအပေါင်းတို့အကြား ဒုက္ခမရှိသောသူ မရှိ—ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သုခကို မည်သို့ အာမခံနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်—သူတို့သည် ဆက်ဆံထိတွေ့မှု အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ဖြတ်သန်းရပြီး၊ ထိုထိတွေ့မှုတို့နှင့်အတူ မလွဲမသွေ ဒုက္ခများလည်း လာကာ သုခသည် ခဏတာသာ ဖြစ်တတ်သည်»။
शौनक उवाच
Educational Q&A
Happiness is not a guaranteed, stable state for embodied beings because contact and association (saṃsarga) are unavoidable, and with them come inevitable forms of suffering; therefore one should cultivate realism, restraint, and detachment rather than expecting unbroken pleasure.
In the Shānti Parva’s reflective discourse, Śaunaka voices a general philosophical observation about the condition of living beings: life necessarily involves continual interactions and attachments, making suffering inescapable and happiness intermittent.