Shloka 8
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
समासाद्योपजग्राह पादयो: परिपीडयन्
samāsādyopajagrāha pādayoḥ paripīḍayan |
ဘီရှ္မက ပြောသည်– မုနိထံသို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နူးညံ့စွာ နှိပ်နယ်လေသည်။ ရှိသီသည် ထိုနေရာ၌ ဘုရင်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချ၍—“အို! သင်သည် အပြစ်ကြီးမားသူ၊ ဗြဟ္မဏသတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာသနည်း။ ငါတို့နှင့် သင်၏ အလုပ်က ဘာလဲ။ မည်သို့မျှ ငါ့ကို မထိပါနှင့်။ သွား—သွား! သင် ဒီမှာ နေခြင်းကို ငါတို့ မနှစ်သက်” ဟု ဆိုလေသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Moral authority in the epic is tied to purity and dharma: even gestures of humility (touching a sage’s feet) do not automatically erase grave wrongdoing. Serious sins like brahmahatyā create social and ritual distance, and the offender must seek proper expiation rather than presume immediate acceptance.
A king approaches a sage, grasps and massages the sage’s feet in a gesture of supplication. The rishi, recognizing the king as tainted by a grave sin (brahmahatyā), rebukes him harshly and orders him to leave, refusing contact and hospitality.